دیوار سکوت

روش کارش

می‌خواهد گفت‌وگو تمام شود، بی‌آنکه مجبور باشد چیزی را توضیح بدهد. جواب‌های کوتاه راهی است که با آن کنترل می‌کند چه چیزی گفته شود: یک شانه بالا انداختن، یک «شاید»، یک «نمی‌دونم» خشک. هر کدام از این‌ها کار را دوباره گردن شما می‌اندازد. شما سکوت را پر می‌کنید، منظورش را حدس می‌زنید و سؤال‌های بیشتری می‌پرسید، و هر سؤالی که بشود با یک کلمه جوابش داد، دقیقاً یک کلمه جواب می‌گیرد. این روش جواب می‌دهد، چون سکوت معذب‌کننده است و کسی که بیشتر از همه معذب می‌شود معمولاً به حرف زدن، التماس کردن یا بی‌خیال شدن می‌افتد.

چه می‌گوید

• شاید.
• نمی‌دونم. چرا از من می‌پرسی؟
• همینه که هست.

چه روشی جواب می‌دهد

سؤالی واقعی که نمی‌شود با بالا انداختن شانه جوابش داد، زبانش را باز می‌کند. سؤال‌های باز بپرسید که از سر کنجکاوی باشد، نه فشار، درباره‌ی نظرش یا اینکه چه چیزی این موضوع را سخت می‌کند، و بعد صبر کنید. بگذارید مکث بماند و آن را پر نکنید. اگر کمی حرف زد، به همان تکه با علاقه جواب بدهید، به جای اینکه سراغ نکته‌ی بعدی‌تان بروید. لحنتان را در چند نوبت آرام و یکنواخت نگه دارید، و اگر الان وقت مناسبی نیست، به او فرصت بدهید بعداً جواب بدهد. صبر و علاقه‌ی پیوسته کاری می‌کند که حرف زدن امن‌تر از بسته ماندن به نظر برسد.

شما می‌گوییدعجله‌ای ندارم. تو این قضیه رو چطور دیدی؟ هر وقت آماده بودی، دوست دارم بشنوم.

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

فشار بیشتر او را بسته‌تر می‌کند. سؤال‌های پشت‌سرهم، گله از سکوتش یا سؤال‌های بله و خیری، همه به او یک جواب کوتاه آسان یا بهانه‌ای برای رفتن می‌دهند. اگر هر مکثی را با حدس‌های خودتان پر کنید، می‌تواند با یک کلمه موافقت کند و هیچ نگوید. اگر شما هم در جواب سرد شوید، گفت‌وگو تمام می‌شود، و این دقیقاً همان چیزی است که می‌خواست.