فاجعه‌ساز

روش کارش

از نظر او همه‌چیز بحران است، و این را از ته دل حس می‌کند. مشکل کوچکی پیش می‌آید و او سه قدم جلوتر می‌پرد، به بدترین نتیجه‌ی ممکن. چیزی که می‌خواهد این است که کسی بار وحشتش را به دوش بگیرد و بگوید همه‌چیز درست می‌شود. این الگو تکرار می‌شود، چون ترسش واقعی است و ترس مسری است. یا شما هم همراهش وحشت می‌کنید، یا با دلگرمی و راه‌حل جلو می‌دوید. هر دو، تمرکز را روی فاجعه‌ای که در ذهنش ساخته نگه می‌دارند، و مشکل اصلی، که معمولاً خیلی کوچک‌تر است، هیچ‌وقت بررسی نمی‌شود.

چه می‌گوید

• این همه‌چی رو خراب می‌کنه.
• با این همه گرفتاری، دیگه این یکی از توانم خارجه.
• حالا من باید چی کار کنم؟ بگو چی کار کنم.

چه روشی جواب می‌دهد

چیزی که در برابرش کم می‌آورد، نگاهی آرام و واقع‌بینانه است: نگاهی که قبول نمی‌کند فاجعه‌ای در کار است و او را به مشکل واقعی و کوچک‌تر برمی‌گرداند. اول بپذیرید که ترسیده، بعد واقعیت‌ها را ساده بگویید. بگویید واقعاً چه اتفاقی افتاده و چه اتفاقی نیفتاده. بپرسید اولین قدم مشخص چیست، و بگذارید خودش جواب بدهد. باز هم، و بیش از یک بار، نگرانی‌اش اوج می‌گیرد. هر بار آرام و پیوسته بمانید و همان واقعیت‌ها را تکرار کنید. معمولاً چند نوبت آرام طول می‌کشد تا بتواند مشکل را در اندازه‌ی واقعی‌اش ببیند.

شما می‌گوییدمی‌بینم چقدر نگرانی. فعلاً فقط یه ددلاین یه روز عقب افتاده. امروز چه کاری از دستمون برمیاد که براش بکنیم؟

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

اگر همراهش وحشت کنید، تأیید می‌کنید که فاجعه واقعی است. اینکه بگویید آرام باشد یا دارد زیادی بزرگش می‌کند، باعث می‌شود حس کند نادیده گرفته شده و نگرانی‌اش را بالاتر می‌برد. اگر کار را به دست بگیرید و همه‌چیز را برایش حل کنید، یاد می‌گیرد که وحشت کار را پیش می‌برد. سرسری رد کردنش با یک «چیزی نیست»، مشکل واقعی را نادیده می‌گیرد، و خودش هم این را می‌داند.