बाऊ करणारा

त्यांची पद्धत

त्यांना प्रत्येक गोष्ट संकटच वाटते, आणि हे अगदी मनापासून. एखादी छोटी अडचण आली, की त्यांचे मन तीन पावले पुढे उडी मारून सर्वात वाईट परिणामापर्यंत पोहोचते. कुणीतरी त्यांची घबराट आपल्यावर घ्यावी आणि सगळे ठीक होईल असे सांगावे, एवढीच त्यांची इच्छा असते. हे घडते कारण त्यांची भीती खरी असते, आणि भीती संसर्गजन्य असते. एकतर तुम्हीही त्यांच्यासोबत घाबरू लागता, किंवा दिलासा आणि उपाय घेऊन घाईने पुढे सरसावता. दोन्हीमुळे लक्ष त्यांच्या कल्पनेतल्या आपत्तीवरच राहते, आणि खरी अडचण, जी बहुतेकदा खूपच लहान असते, तिच्याकडे कुणी पाहतच नाही.

त्यांचे नेहमीचे बोल

• यामुळे सगळं उद्ध्वस्त होणार.
• बाकी सगळ्यात आता हे पण? मला नाही झेपणार.
• आता मी काय करू? मला सांगा, काय करू.

काय कामी येते

शांत, तथ्यांवर आधारलेली नवी मांडणी त्यांच्या घबराटीला टिकू देत नाही: ही आपत्ती आहे हे मान्य न करता, ती त्यांना खऱ्या, लहान अडचणीकडे परत आणते. त्यांना भीती वाटते आहे हे मान्य करा, मग तथ्ये स्पष्टपणे सांगा. प्रत्यक्षात काय घडले आहे आणि काय घडलेले नाही, ते सांगा. पहिली ठोस पायरी कोणती, हे विचारा, आणि त्याचे उत्तर त्यांनाच देऊ द्या. त्यांचे मन पुन्हा भीतीच्या भोवऱ्यात सापडेल, आणि तेही एकदा नव्हे. प्रत्येक वेळी सावकाश आणि स्थिर राहा, आणि तीच तथ्ये पुन्हा सांगा. अडचण तिच्या खऱ्या आकारात दिसायला त्यांना सहसा अनेक शांत चाली लागतात.

तुमचे उत्तरतुम्हाला किती काळजी वाटतेय, ते मला कळतंय. सध्या एवढंच झालंय की एक डेडलाइन एका दिवसाने पुढे गेली. यावर आज आपण करू शकू अशी एक गोष्ट कोणती?

काय अंगलट येते

त्यांच्यासोबत तुम्हीही घाबरलात, तर आपत्ती खरीच आहे यावर शिक्कामोर्तब होते. शांत व्हा असे सांगणे, किंवा उगाच अतिरेक करताय असे म्हणणे, यामुळे आपल्याला उडवून लावले असे त्यांना वाटते आणि भीतीचा भोवरा आणखी वेगाने फिरू लागतो. सगळी सूत्रे हाती घेऊन त्यांच्यासाठी सगळे सोडवून टाकले, तर घबराट दाखवली की काम होते, हे त्यांना शिकायला मिळते. “सगळं ठीक आहे” म्हणून विषय झटकून टाकल्याने खरी अडचण बाजूला राहते, आणि हे त्यांनाही कळते.