भावनिक ब्लॅकमेलर

त्यांची पद्धत

तुम्ही काहीतरी करावे अशी त्यांची इच्छा असते, पण थेट मागणी कधीच केली जात नाही. त्याऐवजी बोलणे फिरत राहते ते त्यांनी किती काही दिले आहे, त्यांना किती थकवा आला आहे, आणि त्यांना कशी काहीच किंमत उरलेली दिसत नाही, यावर; बाकीचा अर्थ लावण्याचे काम तुमच्यावर सोडले जाते. प्रत्यक्ष मागणी केलेलीच नसल्यामुळे, नकार देण्यासारखे काही उरत नाही. उरते ती फक्त मनाला लागलेली बोच, आणि ती संपवण्याचा सर्वात जलद मार्ग म्हणजे होकार देणे. ज्यांना त्यांची काळजी असते, त्यांच्यावर हे सर्वात जास्त चालते, म्हणूनच हे बहुतेकदा जवळच्या मित्रांकडून आणि कुटुंबातूनच येते.

त्यांचे नेहमीचे बोल

• मी तुझ्यासाठी इतकं सगळं केलं, आणि शेवटी हेच फळ मिळालं.
• ठीक आहे. मी सांभाळून घेईन. दर वेळी मलाच तर सांभाळावं लागतं. तू माझी काळजी करू नकोस.
• नाही, नाही, तू जा. माझ्याशिवाय मजा कर.

काय कामी येते

प्रेमळपणा आणि स्पष्टता एकाच वेळी समोर आली, की त्यांच्याकडे त्याला उत्तर नसते. त्यांनी जे केले आहे ते, किंवा त्यांना काय वाटते ते मान्य करा, मग एका साध्या वाक्यात तुमची मर्यादा सांगा, आणि त्याऐवजी तुम्ही काय देऊ शकता ते सुचवा. त्यांनी पुन्हा उसासा टाकला, तर नवी कारणे न देता, त्याच प्रेमळ सुरात तीच मर्यादा पुन्हा सांगा. त्यांना खरोखर काय हवे आहे हे विचारणेही उपयोगी पडते, कारण त्यामुळे लपलेली मागणी उघड्यावर येते आणि तिला तुम्ही उत्तर देऊ शकता. अनेक चालींमध्ये प्रेमळ राहा आणि रेषा जागची हलवू नका. अपराधीपणाला धरून ठेवायला काहीच उरले नाही, की ही युक्ती चालेनाशी होते.

तुमचे उत्तरतू माझ्यासाठी खूप केलं आहेस, हे मला माहीत आहे, आणि त्याबद्दल मी खरंच आभारी आहे. शनिवारी मी येणार नाही. रविवारी तुझ्यासोबत जेवायला मला खूप आवडेल.

काय अंगलट येते

लांबलचक स्पष्टीकरणांनी गोष्टी बिघडतात, कारण प्रत्येक कारण दुखावून घेण्यासाठी एक नवा मुद्दा ठरते. बचावात्मक होणे, किंवा भावनिक ब्लॅकमेल केल्याचा आरोप त्यांच्यावर करणे, यामुळे त्यांना दाखवायला एक नवी जखम मिळते. मनात धुसफुसत होकार दिला, तर ही पद्धत चालते हे त्यांना कळते. त्यांची निराशा झाल्याबद्दल वाईट वाटण्याऐवजी तुमच्या निर्णयाबद्दलच दिलगिरी दाखवली, तर तो निर्णय पुन्हा उघडायला त्यांना आमंत्रण मिळते.