मायक्रोमॅनेजर

त्यांची पद्धत

तुमचा प्रत्येक निर्णय त्यांना पाहायचा असतो आणि त्याला मंजुरी द्यायची असते. प्रश्नांच्या मुळाशी असते ती चिंता: सगळे काही तपासले, तर काहीच चुकणार नाही. म्हणून सगळे पुन्हा एकदा समजावून सांगायला सांगितले जाते, दोनदा तपासले का अशी विचारणा होते, आणि तुम्ही विचारही न केलेल्या दुर्मीळ शक्यता पुढे केल्या जातात. हे जमते कारण प्रत्येक प्रश्न स्वतंत्रपणे पाहिला तर रास्त वाटतो. तुम्ही एकाचे उत्तर देता, मग पुढच्याचे, आणि लवकरच काम करण्याऐवजी तुमच्या क्षमतेचा बचाव करत बसता, आणि त्यामुळे त्यांची अस्वस्थता कमी न होता उलट वाढते.

त्यांचे नेहमीचे बोल

• हे दोनदा तपासलंत ना?
• तुम्ही कसा विचार केलात, ते मला अजून एकदा समजावून सांगा.
• हे पाठवण्याआधी मला मसुदा एकदा बघायचा आहे.

काय कामी येते

त्यांनी प्रश्न विचारण्याआधीच तुम्ही उत्तरे दिलीत, की त्यांना हायसे वाटते. येताना योजना घेऊन या: कोणते धोके तुम्ही तपासले, काही चुकले तर तुम्ही काय कराल, आणि तुमच्याकडून पुढची खबर त्यांना कधी मिळेल. प्रगती पाहता येईल असे ठरावीक टप्पे सुचवा, म्हणजे त्यांना सगळे तपासत बसावे लागणार नाही. त्यांनी काही नवे विचारले, तर शांतपणे आणि थोडक्यात उत्तर द्या, आणि ते योजनेत समाविष्ट करा. अनेक चालींमध्ये हे असेच चालू ठेवा, म्हणजे प्रश्नांचा वेग मंदावतो, कारण प्रत्येक उत्तरातून त्यांना दिसते की कामाची प्रत्येक बाजू सांभाळलेली आहे.

तुमचे उत्तरमी आकडे दोनदा तपासले आणि जोखमीच्या दोन्ही शक्यता तपासून पाहिल्या. गुरुवारी सकाळी मसुदा पाठवीन आणि शुक्रवारी दुपारी बारा वाजता अपडेट देईन.

काय अंगलट येते

बचावात्मक होण्याने गोष्टी बिघडतात. माझ्यावर विश्वास ठेवा असे सांगणे, तोच प्रश्न पुन्हा आल्यावर उसासा टाकणे, किंवा कसे ते न दाखवता सगळे नियंत्रणात आहे असे म्हणणे: यातली प्रत्येक गोष्ट चिंतेला खतपाणी घालते, आणि मग तपासणी आणखी कडक होते. मोघम उत्तरे आणखी प्रश्नांना आमंत्रण देतात. हार मानून प्रत्येक निर्णय पुन्हा त्यांच्याच हाती सोपवला, तर सगळ्यावर नियंत्रण ठेवणे गरजेचेच आहे, यावर त्यांचा विश्वास पक्का होतो.