مدیر کنترل‌گر

روش کارش

می‌خواهد هر تصمیمی را که می‌گیرید ببیند و تأیید کند. زیر این سؤال‌ها اضطراب است: اگر همه‌چیز را چک کند، هیچ چیز خراب نمی‌شود. پس از شما می‌خواهد دوباره مرحله‌به‌مرحله توضیح بدهید، می‌پرسد دوباره چک کرده‌اید یا نه، و موارد نادری را پیش می‌کشد که به فکرتان نرسیده بود. این روش جواب می‌دهد، چون هر سؤال به‌تنهایی منطقی به نظر می‌رسد. یکی را جواب می‌دهید، بعد بعدی را، و زود می‌بینید به جای کار کردن، دارید از توانایی‌تان دفاع می‌کنید، و این او را نگران‌تر می‌کند، نه آرام‌تر.

چه می‌گوید

• دوباره چکش کردی؟
• یه بار دیگه برام توضیح بده چطور به این نتیجه رسیدی.
• قبل از اینکه بفرستیش، می‌خوام پیش‌نویسش رو ببینم.

چه روشی جواب می‌دهد

او وقتی آرام می‌گیرد که پیش از پرسیدن سؤال‌هایش، جوابشان را داده باشید. با برنامه وارد شوید: ریسک‌هایی که بررسی کرده‌اید، اینکه اگر چیزی خراب شد چه می‌کنید، و کی دوباره به او خبر می‌دهید. نقطه‌های مشخصی پیشنهاد کنید که در آن‌ها پیشرفت کار را ببیند، تا لازم نباشد همه‌چیز را چک کند. وقتی چیز تازه‌ای پرسید، آرام و کوتاه جوابش را بدهید و آن را به برنامه اضافه کنید. این کار را چند نوبت ادامه بدهید تا سؤال‌ها کم شود، چون هر جواب به او نشان می‌دهد که کار تحت کنترل است.

شما می‌گوییدعددها رو دو بار چک کردم و دو تا مورد پرریسک رو هم تست کردم. پیش‌نویس رو سه‌شنبه صبح می‌فرستم و یه گزارش وضعیت هم چهارشنبه ظهر.

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

حالت دفاعی اوضاع را بدتر می‌کند. اینکه به او بگویید به شما اعتماد کند، سر یک سؤال تکراری آه بکشید، یا بگویید همه‌چیز تحت کنترل است بی‌آنکه نشان بدهید چطور: هر کدام از این‌ها به اضطرابش دامن می‌زند و او بیشتر چک می‌کند. جواب‌های مبهم سؤال‌های بیشتری به دنبال دارند. اگر بی‌خیال شوید و همه‌ی تصمیم‌ها را به او برگردانید، تأیید می‌کنید که باید خودش همه‌چیز را کنترل کند.