نیش‌زن

روش کارش

نیش‌زن واکنشی می‌خواهد که بتواند انگشت رویش بگذارد. یک کنایه‌ی شخصی می‌زند، اسمش را شوخی می‌گذارد و منتظر می‌ماند. اگر همراهش بخندید، نیش سر جایش می‌ماند. اگر از کوره در بروید، رو به هر کسی که دارد گوش می‌دهد می‌کند و از خشم شما به عنوان مدرکی استفاده می‌کند که آدم دردسرساز ماجرا شمایید. این روش جواب می‌دهد، چون هر دو راه خروج حس بدی دارد: اگر اعتراض کنید، زودرنج به نظر می‌رسید؛ اگر ساکت بمانید، انگار موافقید. شوخی برایش پوشش است، پس هیچ‌وقت لازم نیست از خود نیش دفاع کند.

چه می‌گوید

• چه عجب تشریف آوردی. دیشب بد گذشت یا قیافه‌ت دیگه همینه؟
• بی‌خیال، شوخی بود. ای بابا. دیدی؟ همه که درباره‌ت حرف می‌زنن، منظورشون همینه.
• امروز چه نازک‌نارنجی شدی، نه؟ من فقط چیزی رو گفتم که همه فکرش رو می‌کنن.

چه روشی جواب می‌دهد

نیش‌زن وقتی کوتاه می‌آید که آرام بمانید و نیش را با کلمه‌های ساده به رویش بیاورید، بدون تندی و بی‌آنکه به دامش بیفتید. بگویید چه گفت، بگویید برای شما خنده‌دار نبود، و همان‌جا تمام کنید. نه سخنرانی، نه توهینی در جواب. وقتی اصرار کرد که شوخی بود، سر اینکه شوخی بود یا نه بحث نکنید. حرفتان را یک بار، آرام، تکرار کنید و گفت‌وگو را جلو ببرید. هر جواب آرام، همان واکنشی را که برایش آمده بود از او می‌گیرد. بعد از چند نوبت این نمایش دیگر جواب نمی‌دهد، و خیلی‌ها کنارش می‌گذارند یا قبول می‌کنند که آن حرف زیادی تند بود.

شما می‌گوییداین یه تیکه بود درباره‌ی قیافه‌ی من، و من نمی‌خندم. خب، برگردیم سر برنامه.

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

اینکه آشکارا عصبانی شوید دقیقاً همان چیزی است که می‌خواهد، چون حالا چیزی دارد که انگشت رویش بگذارد. اگر با یک نیش از طرف خودتان جواب بدهید، ماجرا به مسابقه‌ای تبدیل می‌شود که او در آن از شما بهتر است. اگر برای حفظ آرامش آن را با خنده رد کنید، به او می‌فهمانید که این راه برایش باز است. توضیح‌های طولانی درباره‌ی اینکه چرا دلتان را شکست، دستمایه‌ی بیشتری به دستش می‌دهد.