จอมแขวะ

วิธีการของอีกฝ่าย

จอมแขวะอยากได้ปฏิกิริยาที่ชี้นิ้วใส่ได้ อีกฝ่ายจะแขวะเรื่องส่วนตัว บอกว่าล้อเล่น แล้วรอดู ถ้าคุณหัวเราะตาม คำแขวะนั้นก็ยังอยู่ ถ้าคุณระเบิดใส่ อีกฝ่ายจะหันไปหาใครก็ตามที่ฟังอยู่ แล้วใช้ความโกรธของคุณเป็นหลักฐานว่าคุณคือคนที่เข้ากับใครยาก วิธีนี้ได้ผลเพราะทางออกทั้งสองทางล้วนแย่: ประท้วงก็ดูขี้ใจน้อย เงียบก็ดูเหมือนเห็นด้วย มุกตลกเป็นเกราะกำบังให้อีกฝ่าย อีกฝ่ายจึงไม่เคยต้องรับผิดชอบกับเนื้อหาของคำแขวะนั้นเลย

ประโยคติดปาก

• อุตส่าห์มาด้วยนะ เมื่อคืนหนักเหรอ หรือหน้าตาเป็นแบบนี้ไปแล้ว?
• ใจเย็น ล้อเล่นน่า โห เห็นไหม? นี่แหละที่ทุกคนพูดถึงคุณ
• วันนี้ขี้ใจน้อยจังนะ? ก็แค่พูดสิ่งที่ทุกคนคิดอยู่

สิ่งที่ได้ผล

อีกฝ่ายจะยอมอ่อนข้อเมื่อคุณนิ่ง และชี้ตรง ๆ ด้วยคำพูดธรรมดาว่านั่นคือคำแขวะ ไม่ใส่อารมณ์และไม่ติดเบ็ด พูดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพูด บอกว่ามันไม่ตลกสำหรับคุณ แล้วหยุดแค่นั้น ไม่ต้องเทศนา ไม่ต้องด่ากลับ เมื่ออีกฝ่ายยืนยันว่าแค่ล้อเล่น อย่าเถียงว่าเป็นมุกหรือไม่ พูดประเด็นของคุณซ้ำอีกครั้งอย่างใจเย็น แล้วพาบทสนทนาไปข้างหน้า คำตอบที่ใจเย็นแต่ละครั้งพรากปฏิกิริยาที่อีกฝ่ายตั้งใจมาเอาไป ผ่านไปไม่กี่ตา การแสดงนี้ก็ใช้ไม่ได้ผล และหลายคนก็เลิก หรือยอมรับว่ามุกนั้นเกินเส้นไป

คุณตอบนั่นคือการแขวะเรื่องหน้าตา และไม่ขำเลย เอาล่ะ กลับมาที่แผนกันต่อ

สิ่งที่ทำให้แย่ลง

การโกรธให้เห็นคือสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการพอดี เพราะตอนนี้มีอะไรให้ชี้นิ้วใส่แล้ว การแขวะกลับทำให้กลายเป็นการแข่งขันที่อีกฝ่ายถนัดกว่า การหัวเราะกลบเพื่อรักษาบรรยากาศ บอกอีกฝ่ายว่าเส้นนี้ข้ามได้ การอธิบายยืดยาวว่าทำไมถึงเจ็บ ให้วัตถุดิบกับอีกฝ่ายเพิ่ม