Ο Δηκτικός

Πώς δρα

Ο Δηκτικός θέλει μια αντίδραση για να τη δείχνει. Πετάει μια προσωπική μπηχτή, λέει ότι ήταν αστείο και περιμένει. Αν γελάσεις μαζί, η μπηχτή μένει. Αν ξεσπάσεις, στρέφεται σε όποιον ακούει και χρησιμοποιεί τον θυμό σου ως απόδειξη ότι το δύσκολο άτομο είσαι εσύ. Πιάνει επειδή και οι δύο έξοδοι είναι άσχημες: αν διαμαρτυρηθείς, φαίνεται ότι παρεξηγείσαι εύκολα· αν σωπάσεις, μοιάζει να συμφωνείς. Το αστείο λειτουργεί ως κάλυψη, έτσι η μπηχτή δεν χρειάζεται ποτέ να σταθεί από μόνη της.

Πώς ακούγεται

• Τι τιμή, ήρθες κι εσύ. Δύσκολη νύχτα, ή έτσι είναι πια η φάτσα σου;
• Χαλάρωσε, αστείο ήταν. Μάλιστα. Είδες; Αυτό λένε όλοι για σένα.
• Τι ευαισθησίες είναι αυτές σήμερα, ε; Απλώς είπα αυτό που σκέφτονται όλοι.

Τι πιάνει

Ο Δηκτικός υποχωρεί όταν κρατάς την ψυχραιμία σου και ονομάζεις την μπηχτή με απλά λόγια, χωρίς ένταση και χωρίς να τσιμπήσεις. Πες τι ειπώθηκε, πες ότι για σένα δεν ήταν αστείο, και σταμάτα εκεί. Ούτε κήρυγμα ούτε προσβολή για ανταπόδοση. Όταν επιμένει ότι ήταν αστείο, μη μαλώσεις για το αν ήταν. Επανάλαβε αυτό που είπες μία φορά, ήρεμα, και πήγαινε την κουβέντα παρακάτω. Κάθε ήρεμη απάντηση στερεί από τον Δηκτικό την αντίδραση που ήρθε να πάρει. Μετά από μερικές κινήσεις το θέατρο δεν πιάνει πια, και πολλοί το παρατούν ή παραδέχονται ότι η ατάκα το παράκανε.

Εσύ λεςΑυτή ήταν μπηχτή για την εμφάνισή μου, και δεν γελάω. Λοιπόν, πίσω στο σχέδιο.

Τι κάνει ζημιά

Αν θυμώσεις φανερά, γίνεται ακριβώς αυτό που θέλει ο Δηκτικός, γιατί τώρα έχει κάτι να δείχνει. Αν απαντήσεις με δική σου μπηχτή, γίνεται διαγωνισμός, και ο Δηκτικός είναι καλύτερος σε αυτόν. Αν το πάρεις στην πλάκα για να μη χαλάσει το κλίμα, μαθαίνει ότι η γραμμή περνιέται ελεύθερα. Οι μεγάλες εξηγήσεις για το γιατί πόνεσε δίνουν περισσότερο υλικό.