ขี้ตื่นตูม

วิธีการของอีกฝ่าย

ในสายตาของขี้ตื่นตูม ทุกอย่างดูเป็นวิกฤตไปหมด และอีกฝ่ายก็รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ พอมีปัญหาเล็ก ๆ เข้ามา อีกฝ่ายก็กระโดดข้ามไปสามขั้นถึงผลลัพธ์ที่แย่ที่สุด สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการคือใครสักคนที่รับความตื่นตระหนกไว้ และบอกว่าทุกอย่างจะโอเค ที่เป็นแบบนี้เพราะความกลัวของอีกฝ่ายเป็นของจริง และความกลัวก็ติดต่อกันได้ คุณจะเริ่มตื่นตระหนกตามไปด้วย หรือไม่ก็รีบเข้าไปปลอบและหาทางแก้ ทั้งสองแบบทำให้ความสนใจยังอยู่ที่หายนะที่อีกฝ่ายนึกภาพไว้ และปัญหาจริงซึ่งมักเล็กกว่ามาก ก็ไม่เคยมีใครหยิบมาดูเลย

ประโยคติดปาก

• แบบนี้พังหมดแน่ ๆ
• เรื่องอื่นก็หนักจะแย่อยู่แล้ว ยังต้องมาเจอเรื่องนี้อีก ไม่ไหวแล้ว
• แล้วจะให้ทำยังไง? บอกหน่อยว่าต้องทำอะไร

สิ่งที่ได้ผล

สิ่งที่ขี้ตื่นตูมกลัวคือการมองเรื่องนี้ในมุมใหม่อย่างใจเย็นและอิงข้อเท็จจริง ที่ไม่ยอมรับว่านี่คือหายนะ และพาอีกฝ่ายกลับมาที่ปัญหาจริงซึ่งเล็กกว่า ยอมรับว่าอีกฝ่ายกำลังกลัว แล้วบอกข้อเท็จจริงตรง ๆ ระบุว่าอะไรเกิดขึ้นแล้วจริง ๆ และอะไรยังไม่เกิด ถามว่าขั้นแรกที่เป็นรูปธรรมคืออะไร และปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนตอบ อีกฝ่ายจะดิ่งลงไปอีก มากกว่าหนึ่งครั้ง ทุกครั้งให้พูดช้า ๆ และนิ่งไว้ แล้วพูดข้อเท็จจริงเดิมซ้ำ มักต้องใช้หลายตาที่สงบก่อนที่อีกฝ่ายจะมองเห็นปัญหาในขนาดที่แท้จริง

คุณตอบฟังออกเลยว่าคุณกังวลมาก ตอนนี้สิ่งที่เกิดขึ้นจริงคือมีงานหนึ่งเลยกำหนดไปหนึ่งวัน มีอะไรสักอย่างที่เราทำได้วันนี้บ้างไหม?

สิ่งที่ทำให้แย่ลง

การตื่นตระหนกตามไปด้วยยิ่งยืนยันว่าหายนะเป็นเรื่องจริง การบอกให้ใจเย็น ๆ หรือบอกว่าอีกฝ่ายคิดมากเกินไป ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถูกปัดตก และดิ่งหนักกว่าเดิม การเข้าไปจัดการแก้ทุกอย่างแทน สอนให้อีกฝ่ายรู้ว่าความตื่นตระหนกทำให้งานเสร็จ การปัดทิ้งด้วยคำว่า “ไม่เป็นไรหรอก” ข้ามปัญหาจริงไป และอีกฝ่ายก็รู้