പർവതീകരിക്കുന്നയാൾ

അവരുടെ രീതി

അവർക്ക് എല്ലാം ഒരു പ്രതിസന്ധിയായി തോന്നുന്നു, അത് അഭിനയമല്ല. ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നം വരുമ്പോൾ അവർ മൂന്നു പടി മുന്നോട്ടു ചാടി ഏറ്റവും മോശം ഫലത്തിലെത്തും. ആരെങ്കിലും ആ പരിഭ്രാന്തി ഏറ്റെടുത്ത് എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് പറയണം, അതാണ് അവർക്കു വേണ്ടത്. അവരുടെ ഭയം യഥാർത്ഥമായതുകൊണ്ടും ഭയം പകരുന്നതുകൊണ്ടുമാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്. ഒന്നുകിൽ നിങ്ങളും അവരോടൊപ്പം പരിഭ്രമിച്ചുതുടങ്ങും, അല്ലെങ്കിൽ ആശ്വാസവാക്കുകളും പരിഹാരങ്ങളുമായി തിടുക്കത്തിൽ ഓടിയെത്തും. രണ്ടും അവർ സങ്കൽപ്പിക്കുന്ന ദുരന്തത്തിൽ തന്നെ ശ്രദ്ധ നിർത്തുന്നു; സാധാരണ അതിലും വളരെ ചെറുതായ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം ആരും നോക്കുന്നതേയില്ല.

അവർ പറയാറുള്ളത്

• ഇത് എല്ലാം നശിപ്പിക്കും.
• ബാക്കിയുള്ളതിന്റെ കൂടെ ഇതുകൂടി താങ്ങാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല.
• ഞാനിനി എന്തു ചെയ്യും? എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് പറഞ്ഞുതരൂ.

ഫലിക്കുന്നത്

ശാന്തവും വസ്തുതാപരവുമായ ഒരു പുനർവായനയാണ് അവർ ഭയക്കുന്നത്: ഇതൊരു ദുരന്തമാണെന്ന് സമ്മതിക്കാതെ, യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള ചെറിയ പ്രശ്നത്തിലേക്ക് അവരെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന ഒന്ന്. അവർക്ക് പേടിയുണ്ടെന്ന് അംഗീകരിക്കുക, എന്നിട്ട് വസ്തുതകൾ ലളിതമായി പറയുക. യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തു സംഭവിച്ചു, എന്തു സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് എടുത്തുപറയുക. ആദ്യത്തെ കൃത്യമായ നടപടി എന്താണെന്ന് ചോദിക്കുക, അതിന് അവർതന്നെ മറുപടി പറയട്ടെ. ഒന്നിലധികം തവണ അവർ വീണ്ടും പരിഭ്രാന്തിയുടെ ചുഴിയിൽ വീഴും. ഓരോ തവണയും സാവധാനത്തിലും സ്ഥിരതയോടെയും നിന്ന് അതേ വസ്തുതകൾ ആവർത്തിക്കുക. പ്രശ്നം അതിന്റെ യഥാർത്ഥ വലിപ്പത്തിൽ കാണാൻ അവർക്കു കഴിയും മുമ്പ് സാധാരണ ശാന്തമായ പല ഊഴങ്ങൾ വേണ്ടിവരും.

നിങ്ങൾക്കു പറയാംനിങ്ങൾക്ക് എത്ര ആധിയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചത്, ഒരു സമയപരിധി ഒരു ദിവസം നീണ്ടു എന്നതു മാത്രമാണ്. ഇന്നുതന്നെ നമുക്ക് അതിനായി ചെയ്യാവുന്ന ഒരു കാര്യം എന്താണ്?

തിരിച്ചടിക്കുന്നത്

അവരോടൊപ്പം പരിഭ്രമിക്കുന്നത് ദുരന്തം യഥാർത്ഥമാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കും. ശാന്തരാകാൻ പറയുന്നതോ അവർ അമിതമായി പ്രതികരിക്കുകയാണെന്ന് പറയുന്നതോ അവരെ അവഗണിച്ചതായി തോന്നിപ്പിക്കുകയും പരിഭ്രാന്തിയുടെ ചുഴി കൂടുതൽ മുറുക്കുകയും ചെയ്യും. എല്ലാം ഏറ്റെടുത്ത് അവർക്കുവേണ്ടി പരിഹരിക്കുന്നത്, പരിഭ്രമിച്ചാൽ ജോലി നടക്കുമെന്ന് അവരെ പഠിപ്പിക്കും. “കുഴപ്പമില്ല” എന്നു പറഞ്ഞ് തള്ളിക്കളയുന്നത് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം ഒഴിവാക്കലാണ്, അത് അവർക്കറിയുകയും ചെയ്യാം.