കൽമതിൽ

അവരുടെ രീതി

ഒന്നും വിശദീകരിക്കേണ്ടിവരാതെ സംഭാഷണം അവസാനിക്കണം, അതാണ് അവരുടെ ആഗ്രഹം. എന്തു പങ്കുവയ്ക്കണമെന്നതിന്റെ നിയന്ത്രണം കൈയിൽ വയ്ക്കാനുള്ള വഴിയാണ് അവരുടെ ചെറിയ മറുപടികൾ: ഒരു തോളുകുലുക്കൽ, ഒരു “ചിലപ്പോൾ”, ഭാവമില്ലാത്ത ഒരു “അറിയില്ല”. ഓരോന്നും പണി നിങ്ങളെത്തന്നെ തിരിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ മൗനം നികത്തുന്നു, അവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഊഹിക്കുന്നു, കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു; ഒറ്റ വാക്കിൽ മറുപടി പറയാവുന്ന ഓരോ ചോദ്യത്തിനും കിട്ടുന്നത് കൃത്യം ഒറ്റ വാക്ക്. മൗനം അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കും, അത് ഏറ്റവുമധികം അനുഭവിക്കുന്നയാൾ മിക്കപ്പോഴും സംസാരിക്കാനോ കെഞ്ചാനോ ശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കാനോ തുടങ്ങും; അതുകൊണ്ടാണ് ഇത് ഫലിക്കുന്നത്.

അവർ പറയാറുള്ളത്

• ചിലപ്പോൾ.
• അറിയില്ല. എന്നോടെന്തിനാ ചോദിക്കുന്നത്?
• അത് അങ്ങനെയൊക്കെയാണ്.

ഫലിക്കുന്നത്

തോളുകുലുക്കി ഒഴിയാൻ പറ്റാത്ത ഒരു യഥാർത്ഥ ചോദ്യത്തിനു മുന്നിലാണ് അവർ മനസ്സു തുറക്കുന്നത്. സമ്മർദ്ദത്തിൽ നിന്നല്ല, ജിജ്ഞാസയിൽ നിന്നു വരുന്ന തുറന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുക: അവർ എന്തു കരുതുന്നു, എന്താണ് ഇത് ബുദ്ധിമുട്ടാക്കുന്നത് എന്നൊക്കെ. എന്നിട്ട് കാത്തിരിക്കുക. ഇടവേള നികത്താതെ അങ്ങനെ നിൽക്കാൻ വിടുക. അവർ അല്പമെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ, നിങ്ങളുടെ അടുത്ത കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിനു പകരം ആ ഭാഗത്തോട് താൽപ്പര്യത്തോടെ പ്രതികരിക്കുക. പല ഊഴങ്ങളിലും സ്വരം ഒരുപോലെ നിലനിർത്തുക; ഇപ്പോൾ പറ്റിയ സമയമല്ലെങ്കിൽ പിന്നീട് മറുപടി പറയാൻ ഒരു വഴിയും നൽകുക. ക്ഷമയും സ്ഥിരമായ താൽപ്പര്യവും, അടഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സുരക്ഷിതം സംസാരിക്കുന്നതാണെന്ന് അവർക്കു തോന്നിപ്പിക്കും.

നിങ്ങൾക്കു പറയാംഎനിക്ക് ഒരു ധൃതിയുമില്ല. ഇത് നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്? നിങ്ങൾ തയ്യാറാകുമ്പോൾ എപ്പോഴായാലും അത് കേൾക്കാൻ എനിക്കിഷ്ടമാണ്.

തിരിച്ചടിക്കുന്നത്

കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്തോറും അവർ കൂടുതൽ അടയും. തുരുതുരാ ചോദ്യങ്ങളും, അവരുടെ മൗനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരാതികളും, അതെ അല്ലെങ്കിൽ ഇല്ല എന്നു മാത്രം മറുപടിയുള്ള ചോദ്യങ്ങളും അവർക്ക് എളുപ്പമുള്ള ഒരു ചെറിയ മറുപടിയോ ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ ഒരു കാരണമോ നൽകുന്നു. ഓരോ ഇടവേളയും നിങ്ങളുടെ ഊഹങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറച്ചാൽ, ഒറ്റ വാക്കിൽ സമ്മതിച്ച് ഒന്നും പറയാതിരിക്കാൻ അവർക്കു കഴിയും. തിരിച്ച് നിങ്ങളും തണുപ്പൻ മട്ടിലായാൽ സംഭാഷണം അവസാനിക്കും; അവർ ആഗ്രഹിച്ചതും അതുതന്നെ.