Ściana

Sposób działania

Ściana chce zakończyć rozmowę, niczego nie tłumacząc. Krótkie odpowiedzi to sposób na kontrolowanie tego, co wychodzi na jaw: wzruszenie ramion, „może”, beznamiętne „nie wiem”. Każda z nich oddaje pracę tobie. Wypełniasz ciszę, zgadujesz, o co chodzi, i zadajesz kolejne pytania, a na każde pytanie, na które da się odpowiedzieć jednym słowem, dostajesz dokładnie jedno słowo. To działa, bo cisza jest niewygodna, a osoba, która odczuwa ją najmocniej, zwykle zaczyna mówić, prosić albo się poddaje.

Jak to brzmi

• Może.
• Nie wiem. Czemu mnie pytasz?
• Jest, jak jest.

Co działa

Ściana otwiera się na prawdziwe pytanie, którego nie da się zbyć wzruszeniem ramion. Zadawaj pytania otwarte, z ciekawości, a nie pod presją: o zdanie drugiej strony albo o to, co w tej sprawie jest trudne. A potem czekaj. Pozwól pauzie trwać i jej nie wypełniaj. Jeśli dostaniesz choć trochę, zareaguj na ten kawałek z zainteresowaniem, zamiast przechodzić do kolejnego punktu. Zachowaj równy ton przez kilka tur i zaproponuj, że odpowiedź może przyjść później, jeśli teraz to zły moment. Cierpliwość i stałe zainteresowanie sprawiają, że mówienie zaczyna być bezpieczniejsze niż zamknięcie się w sobie.

Ty mówiszNie spieszy mi się. Jak to wyglądało z twojej perspektywy? Chętnie posłucham, kiedy tylko zechcesz.

Co się mści

Mocniejszy nacisk sprawia, że Ściana zamyka się jeszcze bardziej. Serie szybkich pytań, pretensje o milczenie albo pytania typu tak lub nie dają łatwą, krótką odpowiedź albo pretekst do wyjścia. Wypełnianie każdej pauzy własnymi domysłami pozwala drugiej stronie przytaknąć jednym słowem i nic nie powiedzieć. Chłód w odpowiedzi kończy rozmowę, a właśnie o to Ścianie chodzi.