De Muur

Hoe de ander te werk gaat

De ander wil het gesprek beëindigen zonder iets te hoeven uitleggen. Met korte antwoorden houdt de ander in de hand wat er gedeeld wordt: een schouderophalen, een “misschien”, een vlak “weet ik niet”. Met elk daarvan ligt het werk weer bij jou. Jij vult de stilte, raadt wat er bedoeld wordt en stelt nog meer vragen, en elke vraag die met één woord te beantwoorden is, krijgt precies één woord. Het werkt omdat stilte ongemakkelijk voelt, en wie dat het sterkst voelt, begint meestal te praten, te smeken of op te geven.

Zo klinkt het

• Misschien.
• Weet ik niet. Waarom vraag je dat aan mij?
• Het is nou eenmaal zo.

Wat werkt

De Muur gaat open bij een echte vraag die niet met een schouderophalen af te doen is. Stel open vragen die uit nieuwsgierigheid komen in plaats van uit druk, over wat de ander denkt of wat dit moeilijk maakt, en wacht dan. Laat de stilte hangen zonder die op te vullen. Krijg je een klein beetje, reageer dan met interesse op precies dat stukje in plaats van door te gaan naar je volgende punt. Houd je toon een aantal beurten lang gelijk, en bied de mogelijkheid om later te antwoorden als het nu slecht uitkomt. Geduld en oprechte interesse maken praten veiliger dan dichtklappen.

Jij zegtIk heb geen haast. Hoe zag jij het? Ik hoor het graag, wanneer je eraan toe bent.

Wat averechts werkt

Harder aandringen laat de ander nog verder dichtklappen. Snelle vragen achter elkaar, klagen over de stilte of ja-neevragen leveren allemaal een makkelijk kort antwoord op, of een reden om weg te gaan. Elke pauze vullen met je eigen gissingen laat de ander met één woord instemmen en verder niets zeggen. Zelf kil worden beëindigt het gesprek, en dat was precies de bedoeling.