دیپلمات

روش کارش

می‌خواهد از جلسه بیرون برود، بی‌آنکه قولی داده باشد، در حالی که همه حس می‌کنند حرفشان شنیده شده. هر درخواستی یک جواب گرم و حساب‌شده می‌گیرد: نکته‌ی خوبی است، بیایید بررسی‌اش کنیم، با تیم مطرحش می‌کنم. هیچ دروغی در آن نیست، و هیچ تعهدی هم. این روش جواب می‌دهد، چون حس موافقت می‌دهد. با حس حمایت شدن بیرون می‌آیید و تازه بعداً متوجه می‌شوید که کار مسئولی ندارد، تاریخی در کار نیست و هیچ چیز عوض نشده. مخالفت کردن با کسی که این‌قدر با شما خوش‌برخورد بوده، معذب‌کننده است.

چه می‌گوید

• نکته‌ی خیلی خوبیه. با تیم مطرحش می‌کنم.
• از طرز فکرت خوشم میاد. حتماً باید روش کار کنیم.
• متوجهم. فقط می‌خوام مطمئن شم داریم سنجیده جلو می‌ریم.

چه روشی جواب می‌دهد

از ثبت شدن حرفش می‌ترسد: یک مسئول با اسم، یک تاریخ و یک خروجی مشخص، که بلند گفته شود تا بعداً بشود عینش را به یادش آورد. برای حمایتش تشکر کنید، بعد دقیقاً همین سه چیز را بخواهید. وقتی با گرمی بیشتری جواب داد، گرمی را بپذیرید و سؤال را تکرار کنید. اگر به انتخابش کمک می‌کند، دو گزینه‌ی مشخص پیشنهاد بدهید. وقتی تعهد داد، آن تعهد را با کلمه‌های ساده برایش تکرار کنید تا هر دو یک چیز شنیده باشید. بعد آن را کتبی تأیید کنید.

شما می‌گوییدممنون، لطف داری. مسئولش کی باشه، و می‌تونیم قرار بذاریم پیش‌نویس اول تا چهارشنبه آماده شه؟

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

اگر شما هم مبهم حرف بزنید، ابهام بیشتری تحویل می‌گیرید. کلافه شدن یا طعنه زدن بهانه‌ای به او می‌دهد که پیشنهاد کند بعداً، جای دیگری، درباره‌اش حرف بزنید. پذیرفتن «بعداً دوباره بررسی‌اش می‌کنیم» به عنوان پیشرفت، دستتان را خالی می‌گذارد. اگر چند چیز را با هم بخواهید، با گرمی به ساده‌ترینش جواب می‌دهد و از بقیه می‌گذرد. یک مسئول، یک تاریخ، یک خروجی بخواهید.