گس‌لایتر

روش کارش

می‌خواهد روایت خودش از ماجرا به حقیقتی تبدیل شود که همه قبولش دارند. وقتی چیزی را که اتفاق افتاده پیش می‌کشید، انکارش می‌کند، می‌گوید اشتباه یادتان مانده، یا از نگرانی‌تان دلیلی می‌سازد بر اینکه زیادی حساسید. از اتهام شما رنجیده به نظر می‌رسد، و همین باعث می‌شود حس کنید با مطرح کردنش بی‌انصافی کرده‌اید. این روش جواب می‌دهد، چون موضوع بی‌سروصدا عوض می‌شود. آمده بودید درباره‌ی یک اتفاق حرف بزنید و حالا دارید سر قابل اعتماد بودن خودتان بحث می‌کنید، و هر دفاع اضافه شما را نامطمئن‌تر نشان می‌دهد.

چه می‌گوید

• اصلاً این‌طوری نبود.
• من همچین حرفی نزدم. داری حرف تو دهنم می‌ذاری.
• واقعاً می‌خوای باز اینو پیش بکشی؟ بعد از این همه؟

چه روشی جواب می‌دهد

واقعیت‌های مشخص که آرام گفته شوند، چیزی است که نمی‌تواند ردشان کند. تاریخ، پیام و کلمه‌های دقیق را بگویید، و با صدایی آرام بگویید. لازم نیست قبول کند که حافظه‌ی شما درست است. به آنچه ثبت شده اشاره کنید و بروید سراغ قدم بعدی. وقتی بحث را منحرف کرد، بی‌آنکه صدایتان را بالا ببرید یا احساسی به آن اضافه کنید، به همان واقعیت برگردید، و اگر لازم شد در چند نوبت تکرارش کنید. توافق‌ها را همان موقع مکتوب کنید. واقعیتی که تکان نمی‌خورد، چیزی برای انکار او باقی نمی‌گذارد.

شما می‌گوییدتو پیامی که دوازدهم فرستادی نوشتی چهارشنبه می‌فرستیش. نمی‌خوام سر اینکه کی چی یادشه بحث کنم. کی به دستم می‌رسه؟

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

بحث سر حافظه‌تان اوضاع را بدتر می‌کند، چون این همان بحثی است که او می‌خواهد. احساساتی شدن به او اجازه می‌دهد بگوید موضوع فقط احساسی است. توضیح‌های طولانی، مثال‌های زیاد در یک لحظه، یا دروغ‌گو خواندنش، چیزهای بیشتری برای انکار و بهانه‌ای برای رنجیده نشان دادن خودش به او می‌دهد. عذرخواهی برای آرام کردن اوضاع باعث می‌شود روایت او سر جایش بماند.