मुत्सद्दी

त्यांची पद्धत

काहीही वचन न देता मीटिंगमधून बाहेर पडावे, आणि तरीही आपले म्हणणे ऐकले गेले असे सगळ्यांना वाटावे, अशी त्यांची इच्छा असते. प्रत्येक मागणीला प्रेमळ, घासूनपुसून गुळगुळीत केलेले उत्तर मिळते: छान मुद्दा, याचा जरूर विचार करू, हे मी टीमसमोर नेईन. त्यात खोटे काहीच नसते, आणि बांधिलकीही नसते. हे जमते कारण हे सगळे संमतीसारखे वाटते. तुम्ही पाठिंबा मिळाल्याच्या भावनेने बाहेर पडता, आणि नंतरच लक्षात येते की हे काम कुणाकडेच नाही, तारीख ठरलेली नाही, आणि काहीच बदललेले नाही. समोरची व्यक्ती इतकी गोड वागत असताना विरोध करणे अवघडल्यासारखे वाटते.

त्यांचे नेहमीचे बोल

• छान मुद्दा. हा मी टीमसमोर नक्की नेईन.
• तुमच्या विचारांची दिशा मला खूप आवडली. यावर नक्कीच विचार करायला हवा.
• तुमचं म्हणणं समजलं. फक्त हे आपण विचारपूर्वक करतोय ना, एवढी खात्री करायची आहे.

काय कामी येते

त्यांना भीती असते ती नोंदीवर येण्याची: जबाबदार व्यक्तीचे नाव, एक तारीख आणि नेमके काय दिले जाणार ते, हे सगळे मोठ्याने, नंतर पुन्हा सांगता येईल अशा रीतीने बोलले जाणे. त्यांच्या पाठिंब्याबद्दल आभार माना, आणि मग नेमक्या याच तीन गोष्टी मागा. उत्तरात आणखी गोडवा आला, तर तो स्वीकारा आणि प्रश्न पुन्हा विचारा. निवड करणे सोपे जावे म्हणून हवे तर दोन ठोस पर्याय समोर ठेवा. एकदा त्यांनी शब्द दिला, की तो शब्द साध्या भाषेत पुन्हा बोलून दाखवा, म्हणजे दोघांनीही एकच गोष्ट ऐकली याची खात्री होईल. मग ते लेखी पक्के करा.

तुमचे उत्तरधन्यवाद, मला खरंच बरं वाटलं. याची जबाबदारी कोण घेईल, आणि शुक्रवारपर्यंत पहिला मसुदा तयार होईल असं ठरवूया का?

काय अंगलट येते

त्यांच्यासारखेच मोघम बोललात, तर मोघमपणाच वाढतो. चिडचिड किंवा उपरोध केला, तर यावर नंतर, दुसरीकडे कुठेतरी बोलू, असे सुचवायला त्यांना कारण मिळते. “यावर पुन्हा बोलू” याला प्रगती मानले, तर तुमच्या हाती काहीच उरत नाही. एकाच वेळी अनेक गोष्टी मागितल्या, तर सर्वात सोप्या मागणीला गोड उत्तर देऊन बाकीच्या टाळता येतात. एकच जबाबदार व्यक्ती, एक तारीख, एक ठोस काम, एवढेच मागा.