عمل‌گرا

روش کارش

می‌خواهد مشکل زود حل شود تا به بقیه‌ی کارهای روزش برسد. با شما دشمنی ندارد؛ وقتش کم است و از آن محافظت می‌کند. می‌پرسد چه می‌خواهید، وادارتان می‌کند حرفتان را مشخص کنید و هر چیزی را که بوی قصه‌ی طولانی بدهد قطع می‌کند. این اتفاق می‌افتد، چون بیشتر آدم‌ها اول با احساسات و پیش‌زمینه می‌آیند و درخواست اصلی را آخر از همه می‌گویند. تا به اصل مطلب برسید، او به این نتیجه رسیده که دارید زیادی طولش می‌دهید و پیشنهاد می‌کند بعداً خلاصه‌اش را بخواند.

چه می‌گوید

• خب، چی می‌خوای؟
• مشخص‌ترش کن برام.
• می‌فهمم، ولی باید برم سراغ کارای بعدی. می‌خوای من چی کار کنم؟

چه روشی جواب می‌دهد

درخواستتان را اول بگویید، در یک جمله و پیش از هر توضیحی. بعد تنها دلیلی را بگویید که برای او مهم است، و یک قدم بعدی روشن با تاریخ مشخص. حرف منظم و ساختارمند رویش اثر دارد، پس هر جوابتان را کوتاه و به همان شکل نگه دارید: چه می‌خواهید، چرا، و بعد چه می‌شود. اگر مخالفت کرد، به همان ایراد مشخص جواب بدهید و درخواستتان را دوباره بگویید. احساسات هم می‌توانند بخشی از حرفتان باشند، به شرطی که کوتاه به زبانشان بیاورید و به یک نیاز مشخص گرهشان بزنید. با هر جواب متمرکز، کمی بیشتر از توجهش را به دست می‌آورید.

شما می‌گوییدبرای گزارش دو روز وقت بیشتر لازم دارم، چون داده‌ها دیر رسید. می‌تونم چهارشنبه ظهر بفرستمش. موافقید؟

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

مقدمه‌چینی طولانی اوضاع را بدتر می‌کند. اگر با گفتن اینکه هفته‌ی پراسترسی داشته‌اید شروع کنید، چند بار عذرخواهی کنید یا پیش از درخواست، پیشینه‌ی ماجرا را توضیح بدهید، به او می‌فهمانید که این کار طول می‌کشد و او دنبال راه فرار می‌گردد. درخواست‌های مبهم هم شکست می‌خورند: «به حمایت بیشتری نیاز دارم» چیزی به او نمی‌دهد که بتواند به آن بله بگوید، پس شما را می‌فرستد که خلاصه‌ای بنویسید.