व्यवहारवादी

त्यांची पद्धत

प्रश्न पटकन सुटावा आणि दिवसातल्या बाकी कामांकडे परतता यावे, एवढीच त्यांची अपेक्षा असते. त्यांचे तुमच्याशी काही वैर नसते; त्यांच्याकडे वेळ कमी असतो आणि तो जपून वापरायचा असतो. म्हणून व्यवहारवादी हे पात्र तुम्हाला नेमके काय हवे आहे ते विचारते, तुमची मागणी ठोसपणे मांडायला भाग पाडते, आणि लांबलचक कहाणीसारखे वाटणारे काहीही मध्येच तोडते. हे घडते कारण बहुतेक लोक आधी भावना आणि पार्श्वभूमी घेऊन येतात आणि खरी मागणी सगळ्यात शेवटी मांडतात. तुम्ही मुद्द्यापर्यंत पोहोचेपर्यंत, तुम्ही खूप वेळ घेत आहात असा त्यांचा निष्कर्ष आधीच ठरलेला असतो, आणि मग त्याऐवजी नंतर सारांश वाचण्याचा प्रस्ताव त्यांच्याकडून येतो.

त्यांचे नेहमीचे बोल

• बरं, नेमकी मागणी काय आहे?
• जरा ठोसपणे सांगा.
• समजतंय मला, पण मला पुढे निघायचंय. मी नेमकं काय करावं अशी तुमची अपेक्षा आहे?

काय कामी येते

कोणतीही पार्श्वभूमी सांगण्याआधी, एका वाक्यात मागणी मांडा. मग त्यांच्यासाठी महत्त्वाचे असलेले एकच कारण द्या, आणि तारखेसह पुढची स्पष्ट पायरी सांगा. त्यांना नीटनेटकी मांडणी आवडते, म्हणून प्रत्येक उत्तर छोटे आणि एकाच साच्यात ठेवा: तुम्हाला काय हवे, का हवे, आणि पुढे काय होणार. त्यांनी आक्षेप घेतला, तर नेमक्या त्याच आक्षेपाला उत्तर द्या आणि मागणी पुन्हा सांगा. भावनांनाही जागा आहे, फक्त त्या थोडक्यात मांडा आणि एखाद्या ठोस गरजेशी जोडा. प्रत्येक मुद्देसूद उत्तरामुळे त्यांचे लक्ष तुमच्याकडे थोडे अधिक वळते.

तुमचे उत्तरडेटा उशिरा आला, त्यामुळे रिपोर्टसाठी मला दोन दिवस जास्त हवेत. गुरुवारी दुपारी बारा वाजेपर्यंत मी तो पाठवू शकेन. एवढं मंजूर कराल का?

काय अंगलट येते

लांबलचक प्रस्तावनेने गोष्टी बिघडतात. आठवडा किती तणावाचा गेला इथून सुरुवात करणे, अनेकदा माफी मागणे, किंवा मागणीआधी सगळा इतिहास सांगणे, यातून त्यांना कळते की यात बराच वेळ जाणार आहे, आणि त्यांची नजर बाहेर पडण्याच्या दाराकडे वळते. मोघम मागण्याही फसतात: “मला अजून पाठिंबा हवा” यात होकार देण्यासारखे काहीच नसते, म्हणून तुम्हाला सारांश लिहायला परत पाठवले जाते.