टाळाटाळ करणारा

त्यांची पद्धत

त्यांना तुमची काळजी असते, आणि अडचण नेमकी तीच आहे. प्रामाणिक नकारामुळे नात्याला तडा जाईल अशी त्यांना भीती वाटते, म्हणून नकार कधीच दिला जात नाही. त्याऐवजी तुमच्या वाट्याला येतात प्रेमळ पण मोघम आश्वासने: लवकरच, जरा बघून कळवीन, काहीतरी मार्ग काढू. कठीण उत्तर कधीच न देता संबंध मैत्रीपूर्ण ठेवावेत, अशी त्यांची इच्छा असते. हे घडते कारण हे सगळे इतक्या गोडपणे होते. जोर लावणे निष्ठुरपणाचे वाटते, आणि प्रत्येक हळुवार टाळाटाळ जवळजवळ होकारासारखीच वाटते. आठवडे उलटले तरी तुमच्या हाती उत्तर नसते, आणि पुन्हा विचारताना उलट तुम्हीच त्रासदायक आहात असे वाटू लागते.

त्यांचे नेहमीचे बोल

• हो ना, नक्की, त्यावर बोलायलाच हवं. पण हा आठवडा म्हणजे नुसता वेडेपणा चाललाय.
• रागावू नकोस, पण हे आपण नंतर कधीतरी करूया का?
• हा नकार नाहीये! फक्त आत्ताच्या आत्ता होकार नाहीये, एवढंच.

काय कामी येते

त्यांना भीती असते ती अशा रेषेची, जी प्रेमाने धरलेली असते आणि जागची हलत नाही: तुम्ही प्रेमळ राहता, तीच मागणी पुन्हा करता, आणि त्यांच्यासाठी शांतता भरून काढत नाही. उत्तर काहीही असो, नाते सुरक्षित आहे हे त्यांना सांगा, आणि मग स्पष्ट हो किंवा नाही आणि एक तारीख मागा. त्यांनी विषय बदलला, तर त्याच मैत्रीपूर्ण सुरात त्याच प्रश्नाकडे परत या. विचारल्यानंतर बोलणे थांबवा आणि वाट पाहा. शांतता अस्वस्थ करते, आणि त्यातून कुणीतरी सोडवेल याची त्यांना सवय असते. त्यांना सोडवू नका. प्रामाणिक नकाराचेही स्वागत आहे, हे स्पष्ट करा.

तुमचे उत्तरउत्तर काहीही असलं तरी आपल्यात काहीही बिघडणार नाही, माझा शब्द आहे. पण मला खरं उत्तर हवंय: शनिवारी घर शिफ्ट करायला तू मदत करशील का, हो की नाही?

काय अंगलट येते

चिडलात, तर प्रामाणिकपणाची किंमत नात्याला मोजावी लागते ही त्यांची भीती खरी ठरते, आणि मग त्यांचे लपणे आणखी वाढते. शांततेत त्यांच्या वतीने तुम्हीच सबबी भरणे, जसे “मला माहितीय, तुला वेळच नाहीये”, यामुळे त्यांची पुन्हा सुटका होते. “लवकरच” हे उत्तर म्हणून स्वीकारले, तर सगळे चक्र पुन्हा सुरू होते. त्यांच्या सवयींवर भाषण दिले, तर त्यांच्याकडून माफी आणि बचाव सुरू होतो, आणि तुमच्या हाती उत्तर मात्र येतच नाही.