طفره‌رو

روش کارش

به شما اهمیت می‌دهد، و مشکل همین است. می‌ترسد یک «نه» صادقانه به رابطه آسیب بزند، برای همین هیچ‌وقت آن را نمی‌گوید. در عوض قول‌هایی گرم و مبهم می‌شنوید: به‌زودی، بذار ببینم، یه کاریش می‌کنیم. می‌خواهد رابطه دوستانه بماند، بی‌آنکه هیچ‌وقت جواب سخت را به زبان بیاورد. این الگو ادامه پیدا می‌کند، چون آن‌قدر در این کار خوش‌برخورد است. پافشاری نامهربانی به نظر می‌رسد، و هر تأخیر نرمی تقریباً شبیه یک «بله» است. هفته‌ها بعد هنوز جوابی ندارید، و دوباره پرسیدن باعث می‌شود حس کنید آدم دردسرساز ماجرا شمایید.

چه می‌گوید

• آره، حتماً، باید درباره‌ش حرف بزنیم. ولی این هفته سرم خیلی شلوغه.
• ازم بدت نیاد، ولی می‌شه بذاریمش برای یه وقت دیگه؟
• نمی‌گم نه! فقط فعلاً نمی‌تونم بگم آره، همین.

چه روشی جواب می‌دهد

چیزی که در برابرش کم می‌آورد، مرزی است که با مهربانی حفظ شود و تکان نخورد: گرم می‌مانید، درخواستتان را تکرار می‌کنید و سکوت را برایش پر نمی‌کنید. به او بگویید رابطه‌تان در هر صورت محفوظ است، بعد یک بله یا نه روشن و یک تاریخ بخواهید. وقتی موضوع را عوض کرد، با همان لحن دوستانه به همان سؤال برگردید. بعد از پرسیدن، ساکت شوید و صبر کنید. سکوت معذب‌کننده است و او عادت دارد کسی نجاتش بدهد. نجاتش ندهید. روشن کنید که یک «نه» صادقانه هم پذیرفته است.

شما می‌گوییددر هر صورت بین ما چیزی عوض نمی‌شه، قول می‌دم. ولی یه جواب واقعی لازم دارم: جمعه برای اسباب‌کشی کمکم می‌کنی، آره یا نه؟

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

عصبانی شدن ترسش را تأیید می‌کند که صداقت به قیمت رابطه تمام می‌شود، پس بیشتر پنهان می‌شود. اگر مکث را با بهانه‌هایی از طرف او پر کنید، مثل «می‌دونم سرت شلوغه»، باز هم او را از جواب دادن معاف می‌کنید. قبول کردن «به‌زودی» به عنوان جواب، کل چرخه را از نو شروع می‌کند. اگر آن را به سخنرانی درباره‌ی عادت‌هایش تبدیل کنید، حالت عذرخواهی و دفاعی به خودش می‌گیرد، و شما هنوز جوابی ندارید.