پرخاشگر منفعل

روش کارش

از دست شما ناراحت است و می‌خواهد این را بدانید، بی‌آنکه هیچ‌وقت مجبور شود به زبان بیاورد. پس غیرمستقیم بیرون می‌زند: یک «عجب.» کوتاه، تعریفی که نیش دارد، یک «هیچی، خوبم» که پیداست خوب نیست. هر حرفی را می‌شود انکار کرد، پس اگر به لحن واکنش نشان بدهید، شما کسی به نظر می‌رسید که مشکل درست می‌کند. برای همین این روش جواب می‌دهد. آخرش شما هستید که شکایت را حدس می‌زنید، برای چیزهایی که هیچ‌وقت اسمشان را نیاورده عذرخواهی می‌کنید و خشمش را به جای او به دوش می‌کشید، در حالی که او آرام و بی‌تقصیر می‌ماند.

چه می‌گوید

• عجب. باشه.
• هیچی. خوبم.
• اِ، بالاخره وقت کردی انجامش بدی. عالی.

چه روشی جواب می‌دهد

چیزی که بیش از همه از آن می‌ترسد، یک سؤال مستقیم و آرام درباره‌ی این است که واقعاً چه شده. آنچه را می‌بینید بدون متهم کردنش بگویید، بعد بپرسید. صدایتان را آرام و کلماتتان را ساده نگه دارید. احتمالاً بار اول با یک «خوبم» دیگر طفره می‌رود. به طعنه‌ها گیر ندهید و سر لحن بحث نکنید. دوباره بپرسید، کمی ملایم‌تر، و برای جواب جا بگذارید. هر تکرار آرام، ادامه دادن آن راه غیرمستقیم را سخت‌تر می‌کند. وقتی بالاخره گفت چه چیزی دلش را شکسته، پیش از جواب دادن تا آخرش گوش بدهید.

شما می‌گوییدچند بار گفتی خوبی، ولی به نظر نمیاد خوب باشی. واقعاً چی اذیتت می‌کنه؟ ترجیح می‌دم بشنومش.

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

اگر با طعنه جواب طعنه‌اش را بدهید، ماجرا به مسابقه‌ی اینکه چه کسی سردتر است تبدیل می‌شود. متهم کردنش به پرخاشگری منفعل، راه انکار آسانی جلویش می‌گذارد و شما را مهاجم نشان می‌دهد. اینکه وانمود کنید متوجه نشده‌اید، به او یاد می‌دهد که راه غیرمستقیم امن است. عذرخواهی پشت عذرخواهی برای چیزی که هیچ‌وقت اسمش را نیاورده، به سکوت پاداش می‌دهد و مشکل اصلی را دست‌نخورده می‌گذارد.