ਮਿੱਠੀ ਛੁਰੀ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਰੀਕਾ

ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਹਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਕਹਿਣਾ ਨਾ ਪਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਗੱਲ ਟੇਢੇ ਰਾਹ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ “ਵਾਹ।”, ਚੋਭ ਵਾਲੀ ਤਾਰੀਫ਼, ਇੱਕ “ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ” ਜੋ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਟਿੱਪਣੀ ਤੋਂ ਮੁੱਕਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਲਹਿਜੇ ’ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮਸਲਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਅਖ਼ੀਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਢੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਬੇਦੋਸ਼ੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ

• ਵਾਹ। ਠੀਕ ਹੈ।
• ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ।
• ਚਲੋ, ਆਖ਼ਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਵੀ ਵਿਹਲ ਮਿਲ ਹੀ ਗਈ। ਵਧੀਆ।

ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡਰ ਇੱਕ ਸਿੱਧੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਾਲ ਤੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀ ਹੈ। ਜੋ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਲਓ, ਫਿਰ ਪੁੱਛੋ। ਆਵਾਜ਼ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਸਾਦੇ ਰੱਖੋ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਫਿਰ ਇੱਕ “ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ” ਨਾਲ ਗੱਲ ਟਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਤਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉਲਝੋ ਅਤੇ ਲਹਿਜੇ ’ਤੇ ਬਹਿਸ ਨਾ ਕਰੋ। ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛੋ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਨਰਮੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਲਈ ਥਾਂ ਛੱਡੋ। ਹਰ ਸ਼ਾਂਤ ਦੁਹਰਾਅ ਨਾਲ ਟੇਢਾ ਰਾਹ ਵਰਤਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੋਰ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਚੁਭੀ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।

ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਤੁਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਸਾਫ਼ ਦੱਸ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇਗਾ।

ਕੀ ਉਲਟਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਨਜ਼ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤਨਜ਼ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇਸ ਹੋੜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਵੱਧ ਠੰਢਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਛੁਰੀ ਕਹਿਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਕਰਨ ਦਾ ਸੌਖਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਖਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟੇਢਾ ਰਾਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ ਜਿਸ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਜਿਉਂ ਦਾ ਤਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।