ਲਹਿਜਾ-ਟੋਕੂ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਰੀਕਾ

ਲਹਿਜਾ-ਟੋਕੂ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ’ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲ ਕਹੀ ਕਿਵੇਂ ਗਈ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਅਸਲ ਮਸਲਾ ਉਠਾਓ, ਤਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਢੰਗ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਤਿੱਖਾ, ਬਹੁਤ ਰੁੱਖਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਆਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਹਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵਜੋਂ ਮੁੜ ਦਰਜ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਇਸ ਲਈ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹਰ ਇਤਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਸਬੂਤ ਵਰਗਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਹਿਜੇ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰੋ, ਓਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੁੱਦਾ ਪਿੱਛੇ ਛੁੱਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ

• ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਹੋ। ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਕਹਿਣ ਦੇ ਢੰਗ ਦੀ ਹੈ।
• ਇਲਜ਼ਾਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੀਏ ਅਤੇ ਗੱਲ ਉਸਾਰੂ ਰੱਖੀਏ, ਠੀਕ ਹੈ?
• ਦੇਖਿਆ, ਹੁਣ ਵੀ। ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਤਾਂ ਸੁਣੋ।

ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੁਖ਼ ਉਦੋਂ ਨਰਮ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਮੁੱਦਾ ਦੁਹਰਾਓ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਢੰਗ ਵੱਲ ਮੁੜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਨਾ ਇਹ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕੀ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਲਹਿਜਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਲਈ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੱਦਾ ਮੁੜ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੋ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਮੋੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਹੀ ਕਰੋ। ਕੁਝ ਵਾਰੀਆਂ ਬਾਅਦ ਲਹਿਜੇ ਬਾਰੇ ਕਹਿਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਸਲ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਠੀਕ ਹੈ, ਨੋਟ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੇਰੇ ਲਹਿਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਸਲਾ ਮੈਂ ਉਠਾਇਆ, ਉਹ ਟਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਆਓ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਕੀ ਉਲਟਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ

ਆਪਣੇ ਲਹਿਜੇ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਹੋਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਸਬੂਤ ਫੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਹਿਣ ਦੇ ਢੰਗ ਲਈ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨਰਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਕਿ ਉਹ ਗ਼ਾਇਬ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਠੀਕ ਉਹੀ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ’ਤੇ ਗੱਲ ਟਾਲਣ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾਉਣਾ ਵੀ ਇਸ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਜਬ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੱਦਾ ਨਹੀਂ।