ناظر لحن

روش کارش

ناظر لحن هیچ‌وقت با حرف شما مخالفت نمی‌کند. با شیوه‌ی گفتنش مخالفت می‌کند. یک مشکل واقعی را مطرح می‌کنید و گفت‌وگو به بررسی طرز بیانتان تبدیل می‌شود: زیادی تند، زیادی رک، باعث معذب شدن بقیه. چیزی که می‌خواهد این است که شکایتتان را پس بگیرید و این بار به اسم مشکل ارتباطی خودتان مطرح شود. این روش جواب می‌دهد، چون آرامش او هر اعتراضی را شبیه مدرک نشان می‌دهد. هر چه بیشتر از لحنتان دفاع کنید، از موضوعی که برای مطرح کردنش آمده بودید دورتر می‌شوید.

چه می‌گوید

• کسی نمی‌گه حرفت غلطه. مسئله طرز گفتنته.
• بیا اتهام‌ها رو بذاریم کنار و سازنده پیش بریم، باشه؟
• دیدی؟ همین الانم. یه کم به حرف خودت گوش کن.

چه روشی جواب می‌دهد

ناظر لحن وقتی کوتاه می‌آید که موضوع را آرام دوباره مطرح کنید و نگذارید گفت‌وگو درباره‌ی طرز بیانتان شود. آرامشتان را برای جلب تأیید او به نمایش نگذارید و نپرسید که حالا لحنتان قابل قبول است یا نه. حرفش را در یک جمله‌ی کوتاه بپذیرید، بعد موضوع را با همان کلمه‌های قبلی دوباره روی میز بگذارید. هر بار که بحث را منحرف کرد، همین کار را بکنید. بعد از چند نوبت دیگر لحنی برای بحث باقی نمی‌ماند، و او یا باید به اصل موضوع جواب بدهد یا آشکارا از جواب دادن سر باز بزند.

شما می‌گوییدباشه، شنیدم. لحن من می‌تونه صبر کنه. ولی مشکلی که گفتم نمی‌تونه، پس بیا درباره‌ی اینکه باهاش چی کار می‌کنیم حرف بزنیم.

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

دفاع از لحنتان همان گفت‌وگویی را به او می‌دهد که می‌خواست. عصبانی شدن مدرک دستش می‌دهد. عذرخواهی برای طرز گفتنتان و بعد آن‌قدر نرم کردن موضوع که ناپدید شود، دقیقاً همان نتیجه‌ای است که دنبالش بود. متهم کردنش به طفره رفتن هم ممکن است به بحث درباره‌ی اینکه چه کسی غیرمنطقی است بکشد، که باز هم موضوع شما نیست.