دزد ایده

روش کارش

می‌خواهد اعتبار نتیجه‌های خوب جلوی چشم همه به نام او نوشته شود و در عین حال هم‌تیمی دست‌ودل‌بازی به نظر برسد. این کار را با کلمه‌ی «ما» می‌کند: ایده‌ی شما کار تیمی می‌شود، اشتباه چیزی می‌شود که همه در آن سهم داشتند، و هر تلاشی برای روشن کردن اینکه چه کسی چه کرد، کوچک و حقیر به نظر می‌رسد. در تمام این مدت گرم و دوستانه می‌ماند، پس مخالفت کردن مثل خراب کردن حال‌وهوا به نظر می‌رسد. این روش جواب می‌دهد، چون جلوی دیگران سخت می‌شود با «ما» مخالفت کرد، و کمتر کسی دوست دارد طوری به نظر برسد که اعتبار برایش از نتیجه مهم‌تر است.

چه می‌گوید

• کار تیمی عالی‌ای بود. واقعاً به همه‌مون افتخار می‌کنم.
• بیاین روی اینکه کی چی کار کرد تمرکز نکنیم. مهم نتیجه‌ست.
• آره، همون که قبلاً گفتم. کاملاً موافقم.

چه روشی جواب می‌دهد

واقعیت‌های مشخص و قابل بررسی روی او اثر می‌گذارند: تاریخی که پیش‌نویس را فرستادید، فایلی که اسم شما رویش است، کسی که در جلسه حاضر بود. سهم خودتان را با کلمه‌های ساده و دوستانه و بدون اتهام بگویید. بعد سؤالی بپرسید که فقط کسی که کار را انجام داده می‌تواند جوابش را بدهد، مثلاً اینکه یک عدد خاص چطور محاسبه شده، و پیشنهاد کنید خودتان جوابش را بدهید. در چند نوبت لحنتان را به همان گرمی لحن او نگه دارید و مدام به همان جزئیات مشخص برگردید. هر بار که سراغ «ما» می‌رود، آنچه ثبت شده چیز دقیق‌تری می‌گوید.

شما می‌گوییدخوشحالم که خوب پیش رفت. مدل پیش‌بینی کار من بود، سوم ماه فرستادمش. می‌تونم برای همه توضیح بدم عددها چطوری به دست اومدن.

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

متهم کردنش جلوی جمع اوضاع را بدتر می‌کند. او آرام و دست‌ودل‌باز می‌ماند و شما کسی به نظر می‌رسید که دردسر درست می‌کند. گله‌های مبهم، مثل اینکه حس می‌کنید دیده نشده‌اید، به‌راحتی در داستان تیمی گم می‌شوند. عصبانی شدن، یا ساکت ماندن و بعداً گله کردن، باعث می‌شود روایتی که او تعریف کرده همان چیزی شود که ثبت می‌شود.