دوست رنجیده

روش کارش

دوست رنجیده بازی درنمی‌آورد. شما دلش را شکسته‌اید و می‌خواهد بداند دوستی‌تان هنوز برایتان مهم است، با عمل، نه با بحث. آرام حرف می‌زند، می‌گوید عصبانی نیست و از شما می‌خواهد فراموشش کنید. همین کار را سخت می‌کند، چون چیزی نیست که بشود با آن درافتاد. اگر توضیح بدهید، بهانه می‌شنود. اگر حرفش را باور کنید و بگذرید، به این نتیجه می‌رسد که هیچ‌وقت نفهمیده‌اید. آرامشش واقعی است، و دلخوری زیر آن هم.

چه می‌گوید

• عصبانی نیستم. فقط همه‌ش فکر می‌کنم چرا باید از یکی دیگه می‌شنیدم، نه از خودت.
• اشکالی نداره. جدی می‌گم. فراموش کن چیزی گفتم.
• به خاطر اینکه قیافه‌م رفت تو هم عذرخواهی نکن. اگه واقعاً می‌فهمی چی شده، عذرخواهی کن.

چه روشی جواب می‌دهد

آنچه به دلش می‌نشیند، عذرخواهی صادقانه و مشخصی است که هیچ بهانه‌ای به آن نچسبیده باشد. بگویید چه کردید، بگویید برای او چه هزینه‌ای داشت، و بگویید بابتش متأسفید. بعد ساکت شوید. بعد از عذرخواهی دلیلی اضافه نکنید، چون هر دلیلی مثل دفاع به نظر می‌رسد. بگذارید سکوتی که بعدش می‌آید مال او باشد. اگر عذرخواهی‌تان را محک زد، پایش بمانید: تکرار کنید که می‌بینید چه شده، و بپرسید الان از شما چه می‌خواهد. وقتی دیگر لازم نباشد از خودش محافظت کند، اغلب خودش زودتر دست دوستی را دراز می‌کند.

شما می‌گوییدتو از یکی دیگه شنیدی، ولی باید از خودم می‌شنیدی. معذرت می‌خوام. این ناراحتت کرد، و مقصرش منم.

چه نتیجه‌ی عکس می‌دهد

توضیح دادن دلیل‌هایتان، هر قدر هم درست، مثل دفاع از خود به نظر می‌رسد. عذرخواهی‌ای که به یک بهانه گره خورده، از نبودن عذرخواهی بدتر است. اگر وقتی می‌گوید اشکالی ندارد باورش کنید و بگذرید، ترسش را تأیید می‌کنید. اگر عجله کنید که زودتر حالش بهتر شود، به او می‌فهمانید که راحتی شما از دلخوری او مهم‌تر است.