ಕೊಂಕು ಮಾತಿನವರು

ಇವರ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿ

ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬೇಸರಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಎಂದೂ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳದೆಯೇ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವರ ಬಯಕೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಸುತ್ತುಬಳಸಿ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ: ಚುಟುಕಾದ ಒಂದು “ವಾಹ್.”, ಮೊನಚಿರುವ ಒಂದು ಹೊಗಳಿಕೆ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಒಂದು “ಏನಿಲ್ಲ, ನಾನು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದೇನೆ”. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಅವರು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಬಹುದು, ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಆ ಧಾಟಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವವರು ನೀವೇ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇದು ಫಲಿಸುವುದೇ ಅದಕ್ಕೆ. ಕೊನೆಗೆ ನೀವು ದೂರು ಏನೆಂದು ಊಹಿಸುತ್ತಾ, ಅವರು ಎಂದೂ ಹೆಸರಿಸದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅವರ ಕೋಪವನ್ನು ನೀವೇ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುತ್ತೀರಿ, ಅವರು ಮಾತ್ರ ಶಾಂತವಾಗಿ, ನಿರ್ದೋಷಿಗಳಂತೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಇವರ ಮಾತುಗಳು

• ವಾಹ್. ಸರಿ.
• ಏನಿಲ್ಲ. ನಾನು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದೇನೆ.
• ಓಹ್, ಕೊನೆಗೂ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ನಿನಗೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಯಾವುದು ಫಲ ಕೊಡುತ್ತದೆ

ಅವರು ಹೆಚ್ಚು ಭಯಪಡುವುದು, ನಿಜವಾಗಿ ಏನು ತೊಂದರೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬ ನೇರವಾದ, ಶಾಂತವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ. ಆರೋಪಿಸದೆ, ನೀವು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿ, ನಂತರ ಕೇಳಿ. ದನಿ ಸಮಚಿತ್ತವಾಗಿರಲಿ, ಮಾತು ಸರಳವಾಗಿರಲಿ. ಮೊದಲ ಸಲ ಅವರು ಮತ್ತೊಂದು “ನಾನು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು. ವ್ಯಂಗ್ಯದ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಬೇಡಿ, ಧಾಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಾದಿಸಬೇಡಿ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಮೃದುವಾಗಿ ಕೇಳಿ, ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಬಿಡಿ. ಪ್ರತಿ ಶಾಂತ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯೂ ಸುತ್ತುಬಳಸುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಅವರು ತಮಗೆ ಏನು ನೋವಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

ನೀವು ಹೇಳಿಆರಾಮಾಗಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ನೀನು ಎರಡು ಮೂರು ಸಲ ಹೇಳಿದೆ, ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಸರವಾಗಿದೆ? ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಷ್ಟ.

ಯಾವುದು ತಿರುಗುಬಾಣವಾಗುತ್ತದೆ

ಅವರ ವ್ಯಂಗ್ಯಕ್ಕೆ ವ್ಯಂಗ್ಯದಿಂದಲೇ ಉತ್ತರಿಸಿದರೆ ಅದು ಯಾರು ಹೆಚ್ಚು ತಣ್ಣಗಿರಬಲ್ಲರು ಎಂಬ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕೊಂಕು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿದರೆ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲು ಅವರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ನೀವು. ಗಮನಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ನಟಿಸಿದರೆ, ಸುತ್ತುಬಳಸುವ ದಾರಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಎಂದು ಅವರು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಎಂದೂ ಹೆಸರಿಸದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದು ಮೌನಕ್ಕೆ ಬಹುಮಾನ ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಸಮಸ್ಯೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.