De Passief-Agressieve

Hoe de ander te werk gaat

De ander is boos op je en wil dat je dat weet, zonder het ooit te hoeven zeggen. Dus komt het er via een omweg uit: een kort “Wauw.”, een compliment met een randje, een “Niks, het gaat prima” dat duidelijk niet prima is. Elke opmerking kan worden ontkend, dus als je op de toon reageert, lijk jij degene die een probleem maakt. Daarom werkt het. Je gaat raden naar de klacht, sorry zeggen voor dingen die nooit benoemd zijn, en de boosheid van de ander dragen, terwijl de Passief-Agressieve kalm en onschuldig blijft.

Zo klinkt het

• Wauw. Oké.
• Niks. Het gaat prima.
• O, ben je daar eindelijk aan toegekomen. Leuk.

Wat werkt

Wat de ander het meest vreest, is een directe, rustige vraag over wat er echt aan de hand is. Benoem wat je ziet zonder te beschuldigen, en vraag het dan. Houd je stem rustig en je woorden eenvoudig. De eerste keer volgt waarschijnlijk een ontwijkend “Het gaat prima.” Ga niet achter het sarcasme aan en discussieer niet over de toon. Vraag het nog een keer, iets zachter, en laat ruimte voor het antwoord. Elke rustige herhaling maakt de omweg moeilijker vol te houden. Komt er eindelijk uit wat pijn deed, luister dan naar alles voordat je reageert.

Jij zegtJe hebt een paar keer gezegd dat het prima gaat, maar zo klinkt het niet. Wat zit je echt dwars? Ik hoor het liever gewoon.

Wat averechts werkt

Meegaan in het sarcasme maakt er een wedstrijd van wie het kilst kan zijn. De ander passief-agressief noemen levert een makkelijke ontkenning op en maakt jou de agressor. Doen alsof je niets merkt, leert de ander dat de omweg veilig is. Steeds opnieuw sorry zeggen voor iets wat nooit benoemd is, beloont het zwijgen en laat het echte probleem liggen.