Vermijden

Wat het is

Vermijden betekent dat je je niet inzet voor je eigen uitkomst en ook niet voor die van de ander, in elk geval voorlopig. Je laat een opmerking passeren, schuift een lastig gesprek voor je uit of loopt gewoon de kamer uit. Het is weinig assertief en weinig coöperatief, maar het is niet hetzelfde als onverschilligheid. Vaak is het een afweging: dit is niet het moment, dit is niet de persoon, of dit is het niet waard. Veel mensen die neigen naar vermijden, zijn opmerkzaam en voelen goed aan wat er in een ruimte speelt. Ze zien de prijs van een ruzie scherp, soms scherper dan wie ook, en bewaren liever de vrede dan dat ze een punt scoren.

Hoe het klinkt

• Laten we daar nu niet op ingaan.
• Laat maar zitten. Het is geen ruzie waard.
• Kunnen we het er een andere keer over hebben?

Waar het helpt

Vermijden is vaker de juiste keuze dan mensen toegeven. Als iets onbelangrijk is, bespaar je iedereen tijd en energie door het te laten gaan. Als de emoties hoog oplopen, kan iedereen afkoelen wanneer je even afstand neemt, en het latere gesprek verloopt er beter door. Als je de uitkomst niet kunt veranderen, of de ander duidelijk ruzie zoekt, beschermt het je om er niet op in te gaan. Het geeft je ook tijd om feiten te verzamelen of na te denken voordat je iets zegt. Je strijd kiezen is een echte vaardigheid, en het zorgt ervoor dat mensen luisteren als je wel iets zegt.

Wat het je kost

Problemen die je vermijdt, wachten meestal op je. Een kleine ergernis die je laat liggen, kan uitgroeien tot wrok, en als die er eindelijk uitkomt, komt die er misschien groter uit dan nodig was. Anderen weten misschien niet wat je denkt of nodig hebt, dus er worden beslissingen genomen zonder jou. Sommigen zien je stilte als instemming, en anderen leren dat ze steeds over een grens kunnen gaan omdat er niets gebeurt. Vermijden kost je ook oefening: hoe minder vaak je moeilijke dingen aankaart, hoe zwaarder het elke keer voelt. En iemand die pijn heeft, kan je afstand opvatten als onverschilligheid.

Je repertoire uitbreiden

Begin klein. Kies deze week één klein ding dat je normaal zou laten gaan, en benoem het in één rustige zin, bijvoorbeeld door te vragen de rekening te verdelen naar wat ieder heeft besteld. Merk op dat het gesprek dat gewoon overleeft. Heb je wel tijd nodig, maak het uitstel dan concreet: zeg wanneer je erop terugkomt, en doe dat dan ook. Schrijf voor een lastig gesprek op wat je in elk geval wilt zeggen, zodat je onder druk niet naar woorden hoeft te zoeken. En kijk eens waar je omheen loopt. Als dezelfde kwestie steeds terugkomt, of je elke keer een knoop in je maag voelt als je iemand ziet, gaat het niet vanzelf over en is het de moeite waard om het aan te kaarten.