ਟਾਲਣਾ

ਇਹ ਕੀ ਹੈ

ਟਾਲਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਫ਼ਿਲਹਾਲ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਨਤੀਜੇ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਨਾ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ। ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੇਣੀ, ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅੱਗੇ ਪਾ ਦੇਣੀ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਜਾਣਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਹੀਂ। ਅਕਸਰ ਇਹ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਲਿਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਇਹ ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਟਾਲਣ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਸੂਝਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਝੱਟ ਭਾਂਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਝਗੜੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਾਫ਼, ਅਤੇ ਕੋਈ ਨੁਕਤਾ ਜਿੱਤਣ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ

• ਹੁਣੇ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਈਏ।
• ਛੱਡੋ ਯਾਰ, ਇਸ ਗੱਲ ਪਿੱਛੇ ਲੜਨਾ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
• ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈਏ?

ਕਿੱਥੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਲੋਕ ਜਿੰਨਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਵਾਰ ਟਾਲਣਾ ਸਹੀ ਚੋਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਸਲਾ ਮਾਮੂਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੱਲ ਛੱਡ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਬਚਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਜ਼ਬਾਤ ਭਖੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਸੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਤੀਜਾ ਬਦਲਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਧਿਰ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਲੜਾਈ ਹੀ ਭਾਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਾ ਉਲਝਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੱਥ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਜਾਂ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਚੁਣਨਾ ਇੱਕ ਅਸਲ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬੋਲੋ, ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।

ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਸਾ ਵੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਖਿਝ ਰੰਜਿਸ਼ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਰ ਬਾਹਰ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਜਾਂ ਲੋੜ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਹਾਮੀ ਸਮਝ ਲੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਇਹ ਸਿੱਖ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਹੱਦ ਟੱਪਦੇ ਰਹੋ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਟਾਲਣ ਦੀ ਇੱਕ ਕੀਮਤ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਕਮੀ ਵੀ ਹੈ: ਜਿੰਨੀਆਂ ਘੱਟ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੇੜੀਆਂ ਜਾਣ, ਹਰ ਅਗਲੀ ਓਨੀ ਹੀ ਔਖੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਦੂਰੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਦਾਇਰਾ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾਈਏ

ਛੋਟੇ ਕਦਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਚੁਣੋ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਬਿੱਲ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਰਡਰ ਮੁਤਾਬਕ ਵੰਡਣ ਲਈ ਕਹਿਣਾ। ਦੇਖੋ ਕਿ ਗੱਲਬਾਤ ਫਿਰ ਵੀ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਰੀ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਰੂਪ ਦਿਓ: ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕਦੋਂ ਮੁੜਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜੋ। ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਲਿਖ ਲਓ ਜੋ ਕਹਿਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਲੱਭਣੇ ਪੈਣ। ਅਤੇ ਦੇਖੋ ਕਿ ਪਾਸਾ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹੀ ਮਸਲਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੁੜ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਹਰ ਵਾਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੰਢ ਜਿਹੀ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਸਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਮਿਟਣਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇੜਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।