ਲਿਹਾਜ਼

ਇਹ ਕੀ ਹੈ

ਲਿਹਾਜ਼ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਸਕੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਚਾਹਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਘੱਟ: ਮਦਦ ਕਰਨੀ, ਹਾਮੀ ਭਰਨੀ, ਢਲ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣੀ, ਅਤੇ ਟਕਰਾਅ ਇਸ ਲਈ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਕਣ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਸਰ ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਸੱਚੀ ਪਰਵਾਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਦਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਜਬ ਕੀਮਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਵਿਹਾਰਕ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਪਰਵਾਹ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਹਾਜ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਦੂਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸਹਿਮਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਲ੍ਹਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਅੱਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ

• ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ, ਓਵੇਂ ਕਰ ਲਈਏ।
• ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿਓ।
• ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਹੋ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।

ਕਿੱਥੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਮਸਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਦੂਜੇ ਲਈ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲਿਹਾਜ਼ ਸਹੀ ਚੋਣ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਵੇ ਕਿ ਗ਼ਲਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਸਿਆਣਪ ਹੈ: ਛੇਤੀ ਮੰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੱਖ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਦਭਾਵਨਾ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਮੋਟੀਆਂ ਅਸਹਿਮਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿੱਘ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਲੀ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਲੀਲ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਮਾਹੌਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ, ਦੋਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਟੀਮਾਂ, ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।

ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ

ਜੇ ਹਰ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਣ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਠੀਕ ਲੱਗਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਰੰਜਿਸ਼ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਅਣਗੌਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਗੱਲ ਕਿਸ ਪਲ ਵਿਗੜੀ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਉਠਾਉਣਗੇ, ਇਹ ਜਾਣਦਿਆਂ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦੋਸ਼-ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਚਾਪਲੂਸੀ ਨਾਲ ਹਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਹੀ ਨਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਰ ਤੁਸੀਂ ਅੜ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਸੀ।

ਦਾਇਰਾ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾਈਏ

ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਕੋ। ਸੋਚ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਰਖਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹੈ। ਛੋਟੀਆਂ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਪਸੰਦਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਖਾਣਾ ਕਿੱਥੇ ਖਾਈਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਲਓ। ਨਾਂਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਨਰਮ ਪਰ ਸਾਫ਼ ਤਰੀਕਾ ਸਿੱਖੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਪਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਸਫ਼ਾਈ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤੋ। ਜਦੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਵਜੋਂ ਕਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਲਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਮੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖੋ: ਜੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਕਦੇ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।